Sanal Gerçeklik Tabanlı Eğitim Faaliyetlerinin Öğretmenlerin Eğitimde Sanal Gerçeklik Kullanımına Yönelik Öz-Yeterliklerine Etkisi

Özet

Sanal gerçeklik (SG), öğretme ve öğrenme için giderek daha güçlü bir araç olarak kabul edilmektedir; ancak sınıf içinde etkili bir şekilde kullanılması, büyük ölçüde öğretmenlerin bu teknolojiyi uygulama konusundaki kendi becerilerine olan güvenlerine bağlıdır. Bu çalışma, SG tabanlı eğitim faaliyetlerinin öğretmenlerin eğitimde SG kullanma öz-yeterlikleri üzerindeki etkisini incelemiştir. Türkiye ve Polonya'dan görevdeki 53 öğretmen ile tek gruplu ön test-son test deseni uygulanmıştır. Katılımcılar; eğitimden önce ve sonra dört faktörden (teknik kullanım, pedagojik entegrasyon, tutum–motivasyon–güven ve algılanan etkililik–kapsayıcılık) oluşan 20 maddelik SG Öğretmen Öz-Yeterlik Ölçeği'ni doldurmuştur. Bağımlı gruplar t-testi sonuçları; ölçeğin genelinde ve her dört faktörde son test puanlarının ön test puanlarından anlamlı derecede yüksek olduğunu ve büyük etki büyüklüklerine sahip olduğunu göstermiştir (p < .001 değerleri için; Cohen’s d = 1.42–1.63; toplam d = 1.61). En güçlü artış pedagojik gerçekleşirken, tutumsal boyut –büyük ölçüde başlangıçtaki (baz hat) değerinin daha yüksek olması nedeniyle– hala kayda değer olmakla birlikte en küçük değişimi göstermiştir. Ek analizler hem Türk hem de Polonyalı alt grupların anlamlı düzeyde gelişim gösterdiğini; ancak belirgin şekilde daha düşük bir baz hattan başlayan Polonyalı özel eğitim öğretmenleri için bu artışın çok daha büyük olduğunu ortaya koymuştur. Bulgular, uygulamalı SG tabanlı eğitimlerin, öğretmenlerin SG'yi öğretime entegre etme konusundaki algılanan yeterliklerini önemli ölçüde güçlendirebileceğini göstermekte ve yeni ortaya çıkan eğitim teknolojileri için deneyimsel, ustalık odaklı mesleki gelişimin kullanılmasını desteklemektedir.